Weer winst.
Het went snel en nooit deze tweede seizoenshelft. Ik bedank de spelers terwijl ze op het dakterras zitten in Winsum. Ze winnen voor het team, zichzelf en niet voor mijn broederlijke relatie met de trainer van Winsum.
Vanaf de rand van het veld zie ik mijn vader tijdens de wedstrijd zitten, 81 inmiddels. Vanuit de bestuurskamer bekijkt hij alles met verstand van zaken.
We komen na 6 minuten achter. Een tamelijk briljant doelpunt. Op de borst aangenomen en vlekkeloos afgemaakt.
We pakken ze. Heerlijk, terecht en met een dank je wel aan Winsum. Hun keeper loopt met volle overtuiging onder een paar ballen door. Wij winnen duels, zoeken de winst na een 2-1 achterstand.
Het idee is simpel: dit gaan we winnen.
In de bestuurskamer voor de wedstrijd is een prachtige scene. Broer Fred loopt rond de tafel. Geeft iedereen een hand. Jullie verslaggever en tegelijk zijn broertje krijgt een vrolijke “klootzak” te horen. Terecht natuurlijk.
Na het verlies van Fred ben ik te laat om de winst tegen hem in ontvangst te nemen. Acht tevergeefse telefoontjes en op de app een; “laat me maar even.” Vooruit. Via mijn vader de uitleg. Teleurgesteld in zijn team.
Is de heenreis nog twijfelachtig met Tukker FM en een praatgrage chauffeur. De terugweg is goud: een kort gesprekje met Eize. Wederzijdse interesse en complimenten.
Het leven is mooi in de voetsporen van een hecht team.
Foto: Sterkenburg Media