Het zesde (!) doelpunt is niet eens meer een verrassing. Dylan Smit heeft de verdediging van Go Ahead al volledig dolgedraaid deze middag. Wanneer hij de bal krijgt veert het publiek verwachtingsvol op. Wat voor geniale actie heeft hij nu weer in petto?
Terug naar de feiten. Het begin van de eerste helft. Een flitsende start van de Boys. We tellen ee. In het eerste kwartier zes serieuze kansen.
Pas in de 23ste minuut het eerste doelpunt. Sicco. De zoveelste scrimmage beloond. Eindelijk geen been die in de weg staat.
Het tweede doelpunt is van een klassieke schoonheid. Dylan over links. De afgemeten voorzet. Anton kopt subliem tegendraads binnen. 2-0.
Vlak voor rust dat repeterende en irritante opdoemende onheil. Go Ahead Kampen zet even aan. De bal raakt Erik Barelds op zijn arm. In de zestien. Tweede geel, rood. Rood geel scoort uit de pennel. 2-1. Nog een ketser op de lat van Go Ahead.
Pauze.
Er heerst in de kantine duidelijk angst. Het zal toch niet?
Onze mannen hebben betere en andere ideeën. Meer dan de voorsprong vasthouden. Uitbreiden. Dat kan toch bijna niet? Nou en of dat kan.
Nu mogen de superlatieven komen. Verdedigend staan de Boys als een huis. Eize voorkomt mogelijke problemen.
Verder vlekkeloos. We kunnen echt scoren. Bijna elke kans is raak. Tel je even mee? Sicco drie keer. Dylan twee. Anton 1x.
De winst is magisch, legendarisch en ontzettend welkom. Zijn het hele of halve counters? Het maakt niet uit. Het is zo’n dag. Is het zo’n dag? Ja. Subliem.
Een herboren team. Het hing al ergens in de lucht. Goeie wedstrijden die niet werden beloond. Vandaag wel. En hoe!
Vier doelpunten scoren met tien man. Een huzarenstukje. Tien met een griffel. De nogal aantrekkelijke partner van jullie verslaggever ziet toch echt vreugde tranen in mijn ogen zo vlak na de wedstrijd.
Historisch goed en vurrukkullijk.
Foto's: Tibbesma Fotografie
