Het ene bestuurslid had het andere nog gecorrigeerd, in de rust: ‘nee, het is wel een ramp als we degraderen.’ Je moet maar durven, dat relativeren. Natuurlijk, er zijn andere keuzes gemaakt afgelopen jaren, de ploeg van Willem Lanjouw is hier en daar hartstikke jong en er waren tegenslagen, afgelopen jaar. Maar we horen in de eerste klasse. Vinden we zelf. Maar ja, die scherpe degradatieregeling, hè. Drie van de veertien ploegen degraderen rechtstreeks, twee spelen nacompetitie.
De spanning is voelbaar. Overal. Bij de spelers, de staf, de bestuurskamer, bij de supporters. Drachtster Boys komt eind eerste helft eindelijk op voorsprong, via Lesley van Loon. Had al lang 3-0 of 4-0 kunnen zijn, maar de afronding is zoals vaak dit seizoen een probleem. Kansen genoeg gehad in veel cruciale duels, maar de goals vielen vaak aan de andere kant. En zo bevind je je ineens in deze precaire situatie.
Primadeluxe
In de tweede helft gaat Drachtster Boys door met het creëren van kansen en ze ook missen. Het blijft 1-0. Intussen gaan de blikken naar de telefoon. VV Gorecht, dat bij winst in Haren en een gelijkspel in Drachten zichzelf veilig speelt, heeft geen twitteraar van dienst. De app ‘Live uitslagen’ wordt erbij gepakt. Het staat 0-2 in Haren. Gevoegd bij de 1-0 hier, speelt Drachtster Boys zich uiteindelijk veilig. Primadeluxe.
Dan, rond de 75e minuut, is er een ongelukkig moment voor Erik Barelds, centrale verdediger van Drachtster Boys. Zijn tegenstander leunt in het strafschopgebied achterover, tegen Erik aan. Erik is zo onvoorzichtig om zijn armen om zijn tegenstander heen te slaan, waarschijnlijk in een poging zijn evenwicht te bewaren. Maar het moet er voor de scheidsrechter uit hebben gezien alsof hij zijn tegenstander naar achteren trekt. Hoe dan ook, hij fluit: penalty. Onberispelijk binnengeschoten: 1-1. Leeuwarder Zwaluwen, dat tot dan toe nog niets heeft gecreëerd, mag weer hopen. En Drachtster Boys ook nog steeds, want een gelijkspel is ook genoeg als Gorecht verliest.
Belediging van de voorzienigheid
De blik gaat weer even naar de telefoon. Afgrijzen volgt: volgens ‘Live uitslagen’ staat het 4-2 in Haren. Vier goals in de tachtigste minuut. Vier. Goals. In. Eén. Minuut. Wat is daar aan de hand? Remontanda in Haren? Is de correspondent al aan de derde helft begonnen? Opzet? Er gonzen complottheorieën door het publiek. Niet gehinderd door enige voorkennis of bewijs, overigens. Er is één toeschouwer met de telefoon aan het oor: hij kent genoeg mensen bij Gorecht om te informeren wat de daadwerkelijke stand van zaken is. Maar wordt hij wel goed geïnformeerd? En wat zegt hij nou? 3-2, 2-3? De arme jongen worden bijna letterlijk de kleren van het lijf gevraagd. ‘Hoe staat het daar hoe staat het daar hoe staat het nou echt daar?’
Spelers komen informeren langs de lijn. Wat moeten ze doen? De staf heeft het enige juiste antwoord: ‘we weten het niet, dus we moeten gewoon winnen.’ Niets consolideren en vasthouden. Vol op de aanval. Omroeper Johan kijkt achterom. Kan hij al iets zeggen over de einduitslag in Haren? ‘Niets zeggen’, bast de stem van de voorzitter naar voren. En steeds weer gaan de ogen naar de mobieltjes. Wat zullen ze elders lachen om deze onzekerheid. Misschien wijzelf later ook.
Met de moed der wanhoop wordt er aangevallen. Van de tien, vijftien kansen is er maar één ingegaan. Gaan we nou echt het onzekere avontuur der nacompetitie aan doordat we opnieuw weer creëren, maar niet afmaken? Gekmakend is het. Sicco Bouwer neemt zijn verantwoordelijkheid. Zo vaak geroemd om zijn spel en zijn leiderskwaliteiten. We hoeven er niet omheen te draaien, het spel van Drachtster Boys is beter met de nummer tien binnen de lijnen. Dat bleek vorig jaar, toen hij door een ernstige blessure wegviel. En dat bleek dit jaar, toen hij na een dik jaar afwezigheid weer mocht doen wat hij zo goed kan: een vast aanspeelpunt zijn, het spel verdelen en áltijd gevaar stichten voorin. Wat zijn er veel mensen die Sicco het beste gunnen. Niet alleen om de voetballer die hij is, maar vooral ook omdat het een fijne clubjongen is. Sicco is een gunfactor op twee benen.
In de 90e minuut gaat Sicco zelf op pad. Hij gaat diep, wordt naar buiten gedrongen en snijdt naar binnen. Het lijkt dood te lopen, maar daar ziet Sicco een been waar hij overheen kan vallen. Vrije trap, op de punt van het strafschopgebied. Ideaal voor een rechtspoot. Een rilling van verwachting gaat door het publiek. ‘Die schiet hij er zelf in, let maar op.’ Achteraf gezien is het bijzonder, maar ook tekenend voor het vertrouwen dat velen in Sicco Bouwer hebben: dit wordt gewoon een goal, klaar.
De Zwaluwen bouwen een kansloze muur. Vandaag is niets bestand tegen de fijne traptechniek van een echte Bouwer. Niet voor niets bestaan er inmiddels zo’n 3717 filmpjes van de vrije trap van het jaar: de vrije trap wordt genomen aan de ‘goede’ kant van het hoofdveld, waar we de goals graag zien vallen. Bij de harde kern, en het terras waar nekken en mobieltjes uitgestoken worden om dé goal te zien. Een misser zou een belediging van de voorzienigheid zijn.
En natuurlijk valt de goal. Mooier is een vrije trap nooit genomen. Sicco viert zijn feestje in de hoek, iedereen moet maar bij hem komen om te delen in de feestvreugde. En iedereen komt. Zijn medespelers, de staf: Sicco is hét troetelkind van het Drachtster Bos. Vergeten is het bij tijd en wijle moeilijke seizoen, de tegenslagen, de verwarrende berichten uit Haren: Drachtster Boys redt het op eigen kracht. Er zijn nog wel een paar minuten te spelen, maar niets staat een mooie einde van dit hoofdstuk in de weg. Degradatie blijft ons bespaard, Drachtster Boys speelt ook volgend seizoen in de eerste klasse.
Een uur na de wedstrijd zit Sicco Bouwer nog met een gelukzalige glimlach in de kleedkamer. Zijn glimlach wordt een brede grijns als hij een appje binnenkrijgt: een felicitatie van de trainer van VV Gorecht. Op naar de derde helft.
C.B.
Voor meer foto's van Janice van der Griend zie deze link.
