Er zijn in totaal zeven middenvelders met nekklachten gesignaleerd in “Nij Smellinghe.” De aanwezige voorraad anti-depressiva is binnen een half uur uitverkocht bij de lokale apotheek.
‘t Fean is gedegradeerd. Het lijkt alsof de Feansters het niet helemaal beseffen. Het voldongen feit wordt weggebravoured en gedronken. Bestaat de club eigenlijk nog wel?
Bij Drachtster Boys-spelers en toeschouwers valt ook al een vervreemdende apathische blik in de ogen te ontwaren: “What the fuck was hier aan de hand?”
Een mini reconstructie. De middag begint op ons sportpark. De nenuwen & zerveusiteit worden door onze voorzitter met weinig succes beteugeld door het opdissen van oude persoonlijke voetbal succes verhalen. Jullie verslaggever komt op een uiterst laffe manier af van zijn radioverslagoptreden voor SmelneFM. Deze lafheid straalt uit op beide teams deze middag. Het pauze-vuurwerk vertaalt het voetbal. Schijnbaar kleurloos worden er lukraak vuurpijlen de lucht in geknald. Ze komen net zo hoog als de meeste ballen tijdens het uitverdedigen.
Geen doelpunten. Een verdwaalde poging over en weer. Verder gepruts, geklungel en goedbedoeld gekleun op diverse gewrichten. Dit alles gevoed door een allesverzengde angst om te falen.
Degradatie-voetbal op zijn droevigst. “We hebben het nog in eigen hand” klinkt hier en daar sneu over het sportpark. Een 100-jarige met twee Viagrapillen die ver over datum zijn ook. Heb je daar een beetje vertrouwen in?
De wetten van de sport zijn wel hard te maken. “De wil om te winnen moet groter zijn dan de angst om te verliezen.”