Dit verslag wordt op de zeer vroege zondagochtend op vlucht HV 5145 van Amsterdam naar Kos speciaal voor jou geschreven.
We hadden ons de seizoensopening iets anders voorgesteld. Bij het binnenrijden van Groningen zijn we nog in opperbeste stemming. We zwaaien naar Arjen Robben die op zijn fietsje onderweg is naar huis.
De eerste kans komt op naam van Paulus. Helaas staat zijn vizier op standje ballenvanger.
In minuut vijf gaat het al echt mis. De vrije trap voor de gastheren, op circa achttien meter van het doel, is niet keihard. Wel loepzuiver en in het zijnetje. 1-0.
Het tweede doelpunt laat niet lang op zich wachten. Eize wordt binnendoor verrast, hij herstelt half. Onvoldoende zo blijkt. Van enige afstand is de schuiver in de hoek raak.
We kijken elkaar met wat beginnende vertwijfeling aan. En waar is trouwens onze hoofdtrainer? We prevelen het zachtjes alsof we elk moment betrapt kunnen worden. Naar verluid is trainer Carlo dit weekend bij een bruiloft ergens in Italië beland.
Vanaf het terras bij het clubhuis horen we iets te vaak: “Paulus, Paulus” en meer van dat soort opruiende kreten. Wordt hij nou echt aangemoedigd of……? Het blijken op- en aangeschoten Be Quickers met humor te zijn. In de pauze vraag ik waar ze Paulus van kennen. “Van het wedstrijdformulier meneer! Dit doen we bij elke thuiswedstrijd, beetje uit de concentratie halen weet u wel?”
Doelpunt nummer drie staat ondertussen op het programma. De dieptepass door het centrum is schitterend en splijtend. Een lob als toetje. 3-0.
“De verdediging? Geitenkaas” zou Cruyff zeggen.
Emile voorkomt de vierde tegentreffer. Iets later vloert hij een tegenstander. Penalty. 4-0. We willen het liefst naar huis. Pauze.
Onze Boys proberen het met drie verse krachten. Ietsjes tegen beter weten in. Be Quick krijgt de meeste kansen, ook al nemen ze wat gas terug. De eretreffer is van Mark, van afstand en fraai.
Als toetje krijgen we doelpunt nummer vijf en zes ook nog te verwerken. Wat een dramatische seizoensopening is dit zeg.
De scherven bijelkaar rapen deze week.
Halverwege de vlucht, ergens boven Italië, zwaaien we wat timide naar beneden. “Ciao Carlo” lispelen we.
P. S. Deze tekst is in zijn geheel gegenereerd door een menselijk brein.
Foto: Janice van der Griend