Eenentwintig? Ja, uiteindelijk wel. De tussenstand is 2-0. Binnen een paar minuten scoren de Boys twee gele kaarten. Helaas voor dezelfde speler: Dennis Hoekstra. De eerste geel riekt ernstig naar frustratie. De tweede wat ongelukkiger. Rood. Nog vijftien minuten voor de “katzekanarie” zijn er te spelen.
De middag begint vrij opgewekt. Fris maar zonnig. Een oude voetbalmakker uit vervolgen tijden is er ook. “Ploegie” zijn stembanden maken overuren. Hij weet alle dode momenten tijdens de wedstrijd prima op te vullen.
Het eerste doelpunt is fraai en “Robbiaans” je weet wel, dribbel, dribbel…… naar binnen kappen en vanaf de rechterkant en perfecte uithaal met links in de bovenhoek. 1-0.
Uit een korte corner krijgt Dylan een schietkans, Joost B. schiet iets later richting de bovenhoek. De keeper pareert prima.
De dame van vorige keer is weer op dezelfde plek geposteerd als in mei vorig jaar. Tegen het raam in het clubhuis met uitzicht over het veld. De blikken nog dodelijker. Deze keer moet ons vrouwelijk gezelschap proberen aan het “boze oog “te ontsnappen. Zo is de pauze weer vermakelijk op een vervreemdende manier.
De 2-0 is ook al een mooie. Een individuele acte leidt het doelpunt in. Het is zoeken voor onze Boys naar de “anschlusstreffer.” Het zit er niet in vandaag. De frustratie is zichtbaar. Dennis loopt dus tegen een gele kaart aan. Zeg maar twee. Inpakken en wegwezen.
Dat laatste kwartier is een ware kwelling. Je weet dat je in verloren positie rondloopt. Je doet je best, zonder de echte overtuiging. “Dead men walking.” Het derde doelpunt van de gastheren verbaast niemand. Binnen uur na het laatste fluitsignaal zijn onze mannen al richting Drachten vertrokken.
Zo duikelen we op de ranglijst naar plek zeven. We kijken stiekem naar beneden voor het eerst in deze competitie. De koppen moeten omhoog. Anders wordt het een kleurloze bedoening allemaal.
Foto via ‘Edjestheater’. Zie deze link voor meer foto’s.