Zijn er wijze woorden te bedenken over deze wedstrijd? Meneer de Uil zou het vast wel weten: “Oogjes dicht en snaveltjes toe.”
Zo vlak na rust voelen we ons wel wat uilskuikens. De kou is inmiddels in de botten getrokken en weigert op te krassen. De spelers houden zich warm met heen-en weer rennen en zich verbaal af te reageren op de man in het mintgroen met een fluit in zijn snavel.
We hadden al beter moeten weten. Bij aankomst wordt twaalf seconden voor de bestelling van vijf koffie de prijs verhoogd.
Het veld. Zwaar en hobbelig. Dit komt het spelniveau niet ten goede.
De wedstrijd. Het is vrij lang aftasten geblazen. Het eerste kansje is voor de gastheren in minuut ’17. Djinn laat zien dat zijn linkerbeen het veel beter kan dan die van de chocolade afdeling op rechts. Zijn schot gaat ruim over.
We denken aan vervlogen tijden, Bert Jacobs en “hotseknotsbegoniavoetbal.” Tegen het eind van de eerste helft zien we een vleugje klassiek werk van Dylan. Dribbel, kappen, draaien, schieten. Een corner als resultaat. Er komen zowaar een aantal kansen voor “de Broek” zo rond blessuretijd. De 1-0 wordt afgekeurd, hands.
We hopen op meer actie in de tweede helft. Het wordt een verkorte cursus “omgaan met teleurstellingen.” De wil is er zeker bij beide teams. Het ontbreekt vandaag aan finesse en overtuiging. Er lijkt een grote kans voor Dylan aan te komen. De grens vlagt, de scheids fluit. Buitenspel.
Iets later kijkt Dylan onze kant op. “Was het buitenspel?” Jullie verslaggever: “Nee, twee meter er binnen.” De tactiek is inmiddels aangepast. De “Erik Barelds methode” wordt uit de kast gehaald. Opportunisme dan maar. Helaas. Er is nog een kop kans voor Broekster Boys diep in de blessuretijd. Het blijft de “Fritsstand.”
Het resultaat is best bevredigend. Een punt behalen tegen de nummer twee op de ranglijst in een uitwedstrijd.