Vlak voor de wedstrijd krijgen we het clublied te horen. Het schalt over het sportcomplex. Het is vrolijk makende klassieke hoempapa muziek. Een flarde tekst zingen we al snel mee: “ouwe jongens, ouwe taaie.” De jaren ‘50 armbewegingen laten zich raden.
Er wordt ook gevoetbald op deze prachtige zaterdag middag. Het gevaar van KHC komt vaak over rechts. Er wordt gedribbeld en gekapt dat het een aard heeft zo nu en dan. Uit de voorzetten komt gevaar. Nog niet meer dan dat.
Drachtster Boys speelt regelmatig de lange bal. Spits Anton moet het verder maar wat uitzoeken. Helaas zijn de twee centrale verdedigers vroeger net afgekeurd voor de NBA vanwege lengte tekort. Voor voetbalspelers vallen ze in de categorie “reuzen. Hiermee zijn de kopduels voldoende uitgelegd.
Het doelpunt valt uit een vrije trap. Van rechts, mooi aangesneden. Kopbal. Doelpunt 1-0. Niks op aan te merken.
Er zijn twee “broers” in het veld te ontwaren. Beide nrs 6. Bij ons is dat Saïd. Beide herkenbaar aan wat driftbuien en intensief mondeling contact met de scheidsrechter. De twee spelers vinden elkaar vreemd genoeg deze middag niet al te sympathiek.
Vlak na rust de mogelijkheid om terug te komen in de wedstrijd. Anton wordt gevloerd in de 16. Pennel. Mis. Erik Barelds ontvangt na een uur zijn tweede gele prent. Douchen geblazen.
De Boys zet toch weer aan. Twee kansen voor Dylan. In de ‘78ste minuut de genadeklap. Schot vanaf 18 meter. Onhoudbaar. 2-0.
Puntloos huiswaarts.