De ontvangst is hartelijk bij de ingang van het Frisiaanse Sportpark. Julian verkoopt de toegangskaarten. Hij is jong, innemend en bijdehand. De poging tot betalen lijkt te lukken. Toch weet hij jullie verslaggever in verlegenheid te brengen met een overtuigend uitgesproken: “Geen saldo.”
Vooruit nog een compliment. De lay out van het programmaboekje van de thuisploeg is uitmuntend.
De wedstrijd is ook goed te pruimen. Beide teams van goede wil en energiek. Er is langs de lijn een probleem qua gezichtsvermogen. Kuddedier Tjerk H. denkt dat Emile vandaag niet op goal staat. Het is hem vergeven, ook al wordt hij er om de vijf minuten plagerig aan herinnert.
We zien een classic Dylan, buitenom dreigen, naar binnen kappen en schieten. De keeper pareert. Frisia neemt na een half uur het heft wat meer in handen. Je hoort wel eens over “op slag van rust.” Dit is een pijnlijk schoolvoorbeeld. Frisia maakt hem: 1-0. De aftrap nog en dan is het theetijd.
De 2-0 volgt in de tweede helft. Is de wedstrijd nu al gespeeld? Onze Boys doen wat terug. Rolf tekent voor de 2-1. Het blijkt de eretreffer. In minuut ‘74 is de penalty voor de thuisploeg de genadeklap.
In het Frisiaanse clubhuis wemelt het na de wedstrijd van de Kuilmannen. Er is muziek van Nederlandstalige snit. Uitgevoerd door een zanger die een liedje van de door ons geliefde band “de Dijk” een andere draai geeft. Wat ons betreft geven we deze versie de kwalificatie: “Niet meer doen hoor!”
Huiswaarts zonder punten deze keer.