Onze vaste kudde is flink uitgedund. De smoesjes; werk, Amish-vrouwen versieren en geen idee. Kirsten is er gelukkig wel bij.
De pupil van de week is groter dan Dylan.
De start van de wedstrijd met kansjes over en weer. Het eerste doelpunt van de Winschoters is een beauty. Vanaf achter tikkie takka naar voren. Dan een lange bal. Subtiel afgewerkt.
Joost S. Raakt iets later de bovenkant lat. Dan stokt het bij onze Boys. Veel balverlies. Onnodig of onhandig maar zeker ongewenst. Armetierig is het juiste woord.
De sfeer op het “terras” is steeds meer uitgelaten.
Het tweede doelpunt is wederom een beauty. Van flinke afstand hard in de bovenhoek. Wvv’er Martijn scoort hem en dat brengt zijn clubtotaal op honderd.
Onze Boys kunnen er weinig tegenover stellen. Bij 3-0 lijkt het bekeken. Er zijn, als in een stripverhaal, boze wolkjes boven de koppies van de trainers zichtbaar. Er klinkt een “wat een tyfusbal” om de frustratie nog wat te verduidelijken. Dylan roept het vanuit zijn tenen.
De wissels weten het tij niet te keren. Er is nog wel een doelpunt van Dylan uit een vrije trap. De 4-1 vlak voor het eindsignaal is een formaliteit.