De teleurstelling van de 84-jarige Peter is van een andere dimensie. Zijn situatie. Terminaal. Hij verblijft in een hospice. Die allerlaatste wens. Simpel. Nog één keer zijn favoriete club zien voetballen. Ajax.
Zondagavond tegen FC Groningen in de Amsterdam Arena. Er wordt van alles georganiseerd om Peter veilig en prettig te vervoeren. Hij krijgt een mooie plek in het stadion. De wedstrijd gaat van start.
Het wrede cynisme. Een stelletje. Geen idee hoe ik ze moet noemen. Een stelletje op de F-side heeft het plan opgevat om een overleden gabber “Tum” van de groep “Amsterdam 5th Hooligans” zijn laatste wens in vervulling laten gaan. Het leek hem schijnbaar leuk om er voor te zorgen dat een wedstrijd wordt gestaakt door toedoen van hem. Het is gelukt. Daar heb je vuurwerkbroeders voor…..
Ik laat de gedachten hierover in mijn hoofd rondgaan. Tip: niet doen. Het maakt me in eerste instantie bedroefd, daarna boos, machteloos en vooral woedend.
De poging om Peter dinsdag alsnog naar de wedstrijd te krijgen mislukt. Hij is er simpelweg te slecht aan toe om hem naar de Arena te brengen.
We gaan zaterdag gewoon naar een amateurwedstrijd in Dronten kijken. Terecht. De uitslag en het spel zijn uiteindelijk een soort van bijzaak. Winnen “onze Boys’ dan zijn we trots. Wordt er verloren, dan mankeert er vast wat aan de vorm of de tactiek. Gedoe in de marge. Dat weten we natuurlijk ook wel.
Daarom. Kom zaterdag langs. Naar Dronten. Je weet wel, waar ooit “Stuif es in” met Ria Bremer werd opgenomen. Die zaterdagmiddagen dat je het keek waren er bij uitzondering. Je hoorde toch echt zaterdagmiddag op de club te zijn.
Genoeg semi-boomer geneuzel. Een potje voetbal zonder allemaal gedoe graag. Alvast bedankt.