Wie kent de vreugde en opluchting van zich veilig spelen op de laatste speeldag? Het is vast verwarrend.
Hoe win je een dergelijk beladen duel? Als je vrij bent in je hoofd, kun je het beste presteren op het veld. Voor elke speler is dat anders hoe je dat voor elkaar krijgt. Is de voorbereiding zoals gewoonlijk? Zijn de rituelen hetzelfde? Eerst de linkerschoen aan. Nog een tikje tegen een medespeler. Verzin het maar.
Je merkt sowieso dat het leeft. Het gonst al een tijdje om je heen. Het is op een of andere vreemde manier een feestje. De laatste competitiewedstrijd die echt ergens om gaat. Je mag laten zien hoe graag je wil winnen.
Rondom het laatste sfeerverslag gonsde het een paar dagen. Te negatief. Er werd op de socials zelfs arrogantie verweten. Deels terecht vreest jullie scribent. Een kort verweer c.q. uitleg. In een verslagje kun je gebruik maken van verschillende stijlfiguren. Laten ironie en de hyperbool (overdrijving) nu mijn favorieten zijn. Helaas zorgen deze stijlfiguren, vooral in deze eeuw, voor nogal wat verwarring en hier en daar boosheid. Sorry, typisch 21ste eeuw.
Zaterdagmiddag 15.00 uur. Het Drachtster Bos. De opkomst van twee elftallen. Er is hoop, er zijn verwachtingen. Wordt het een emotionele rollercoaster voor alle betrokkenen? Kom kijken; juich, roep, brul, leef mee.