Er was droevig nieuws deze week. Het overlijden van Johan Neeskens, held uit mijn jeugd. Begin jaren ’70 mochten we zo nu en dan Ajax een Europacupwedstrijd zien spelen op t.v. Zwart-wit. Mijn broer en ik moesten dan wel ’s middags eerst naar bed om “voor” te slapen. Een kopje thee, beschuit en ademloos kijken.
Is hij te vergelijken met spelers van onze Boys? Het beste is je indenken hoe een combinatie van Erik Barelds, Djinn Keegstra en Saïd Hassan er in het veld uit zou zien. De onverzettelijkheid van Erik, de verbeten duelkracht van Saïd, het loopvermogen en de passing van Djinn. Zoiets.
Neeskens, de beste voetbalvriend die ik nooit heb ontmoet.
Wordt er deze zaterdagmiddag in de geest van deze voetbalheld gespeeld? Dan vliegen de vonken er van af. Mochten we een pennel krijgen, dan het verzoek om hem à la “de Nees” in te schieten. Met de wreef, loeihard, zuiver en raak.
Kom naar Heerenveen om langs de lijn te staan en te genieten. Het wordt vast en zeker een hartstochtelijke pot voetbal. Gewoon, omdat het zo fascinerend is.