We gaan simpelweg kijken wat er gebeurt deze middag. Een doelpuntenfestijn is niet denkbeeldig. Hoe de verdeling zal zijn van die doelpunten is de grote vraag. Wanneer Marum verliest is het soms met grote, ja grote cijfers.
Hoe komt Drachtster Boys naar Marum toe? Er zijn redenen voor vertrouwen op een goede afloop. Die andere optie laten we graag buiten beschouwing. Die zijn te pijnlijk.
We kunnen het hebben over het veldspel de laatste weken. Minstens naar behoren. Er blijft dat gevoel van onbehagen. Hoe gaan we veel wedstrijden winnen de komende weken?
Hoe alles ook loopt: “Het is een goed stel.” En dat is het. Hoe vertaal je een goed stel naar prestaties binnen de lijnen? Een goed plan en vertrouwen. Vertrouwen in de aanpak, de groep en vooral jezelf.
Dat klopt van afstand helemaal. Dus. Ja, wat dus? Lekker het beste in je naar boven halen op deze zaterdagmiddag. Alsof je een potje speelt in je oude buurtje. Vroegâh, vroegâh, toen het leven nog simpel was. Je speelde zonder er verder over na te denken. Je wilde dolgraag winnen. Dat was alles.
Dat doelpunt die ik niet echt letterlijk zag. Het EK’88, Gelsenkirchen. Nederland- Ierland. De met de stuit gegeven pass van Koeman. Dat koppie van Kieft die alleen maar kon verzinnen om het ergens richting de goal van Pat Bonner te koppen. We zagen hem de bal raken. Het raarste effect. Kieft, held voor altijd.
Daarna werd alles vaag. Ons hele uitzicht was weg. We doken in vogelvlucht met een hele meute naar voren op de staantribune. We merkten aan het gejuich van degenen die voor ons hingen/sprongen dat het toch echt een doelpunt was. De halve finale gehaald. De rest. voetbalgeschiedenis.
Deze zaterdag wil ik graag zo’n moment missen. Niet echt. Maar dat ik het net niet zie wanneer we plots op het eind van de wedstrijd op een of andere manier die winnende scoren.