Wat wil je over jezelf vertellen?
‘Ik ben Wilco Kooistra, 52 jaar, getrouwd met Regina. We hebben drie kinderen: Mark (21), Fleur (18) en Thijs (16).
Ik werk al 30 jaar als administratief medewerker bij Rotocoat in Wolvega. Rotocoat is een bedrijf dat gespecialiseerd is in het verduurzamen van metalen. Ze verzinken of poedercoaten bijvoorbeeld staal en aluminium zodat het langer meegaat.
Naast het voetballen heb ik een aantal hobby’s: vissen (meestal met Mark en Thijs), en jeu de boules spelen met mijn vader.’
Je bent al jaren betrokken bij Drachtster Boys.
‘Dat klopt. Ik ben in de F’jes begonnen met voetballen en uiteindelijk rond mijn 30e gestopt met voetballen. Ik ben diverse keren aan mijn knieën geopereerd en op een gegeven was het wel klaar.
Toen ik in de A3 zat, ben ik begonnen met training geven. Ik trainde eerst teams uit de C’s, en later uit de B’s en de A’s. Ik heb nog een trainerscursus gevolgd bij Gerrie Hamstra. Een hoogtepunt was het trainen van de B2 die toen in de 1e klasse speelden.
Toen ik in de senioren voetbalde, volgens mij was dat in het 15e elftal, was Jan Hocks onze leider. Toen hij stopte, ben ik leider van ons team geworden. Ik ben ook een jaar coördinator van de seniorenteams geweest, maar dat was niet mijn ding.
Toen Mark ging voetballen ben ik leider van zijn team geworden. Dat heb ik ongeveer drie jaar gedaan. Mark is toen gestopt, maar toen Thijs is gaan voetballen ben ik van zijn team leider geworden. Dat doe ik nu inmiddels ook al ongeveer 10 jaar. Thijs voetbalt in de JO17-4. Twee jaar geleden is Thijs met de JO15-2 kampioen geworden, dat was een ander hoogtepunt. ’
Wat vind je leuk aan Drachtster Boys?
‘Ik vind Drachtster Boys een prachtige club. Ik vind het contact met de mensen en de spelers, de sfeer en de gezelligheid het leukst. Als leider zie je de ontwikkeling van de spelers, de verhalen die ze hebben. Ik vind het prachtig om daar betrokken bij te zijn. Je leert er ook veel van, je doet veel mensenkennis op. Ik heb er heel veel vriendschappen en mooie herinneringen aan overgehouden.’
Kun je daar wat meer over vertellen?
‘In mijn periode in de senioren organiseerden we altijd een weekendje weg naar Ameland met ons team. Jan Hocks regelde dat. Op de eerste avond aten we dan altijd witte bonen in tomatensaus. Die weekenden waren altijd geweldig, ik nam daarna altijd één of twee dagen vrij om weer bij te komen.
Veel spelers hadden bijnamen. Ik werd ‘Daffy’ genoemd, naar ‘Daffy Duck’. Dat had te maken met mijn temparementvolle karakter, en dat ik heel fanatiek was en altijd wilde winnen. Dat is trouwens nog steeds zo. Ik kan niet tegen onrechtvaardigheid en oneerlijkheid en daar maak ik me weleens boos over. Met spelletjes wil ik ook altijd winnen. Ik liet de kinderen ook nooit winnen, daar leren ze niets van.
Onze keeper, Jan Mook, werd ‘Pino’ genoemd vanwege zijn felgele keeperstenue. Andere voorbeelden waren Jacco Eppenga die ‘spruitje’ werd genoemd, Raymond Schaap werd ‘Dolly’ genoemd, Remco van Wenen ‘douchemunt’. Ik hoop dat ze het niet erg vinden dat ik dat hier noem….
De brand in de kantine in 2001 vond ik vreselijk. Ik ging vroeger al met mijn vader naar het voetballen en herinner me de gezelligheid. Dat is na de brand nooit meer hetzelfde geworden. Met ons team hebben we toen nog een 24-uurs voetbalactie georganiseerd om geld in te zamelen voor de nieuwe kantine.’
Je staat nu in de picture, maar je bent ook al eens op TV geweest?
‘Ik heb jaren geleden mee gedaan aan het programma ‘Van Rommelzolder tot Droomhuis’. Dat was een SBS6 programma waarbij tweedehands spullen verkocht worden. Met de opbrengst krijgt een huis van vrienden of familie een metamorfose. Ik heb toen meegeholpen aan zo’n metamorfose. Ik werd daarna diverse keren herkend op straat…’